The Outback, Petrol & Search for a Job

Lieve, trouwe lezers.. Wat een afstanden zeg in dat Australie. Om dit verhaal correct te beginnen gaan we vanaf kilometer 1 in Cairns waar als eerste grote happening ons hecht reisgenootschap uit elkaar is gevallen.

Als eerste verliet Toer zijn zweedse vlam ons om weer huiswaarts te keren. Na haar vertrek begonnen wij allemaal zelf ook onze volgende reisstappen te plannen. Stuk voor stuk geplaagd door een financiele druk en toch veel wilde plannen in het hoofd. 1 ding dat als een paal boven water kwam te staan is dat wij allemaal, naief genoeg (of zoals elke backpacker, whichever u prefer) de gigantische grootte van Australie hebben onderschat. Ruim 3000 km. te rijden. Kijkend naar de kaart en begonnen met uitrekenen hoeveel kilometers er te rijden zouden zijn voor Flo en mij om lekker door de outback te rijden, weer een compleet andere wereld te zien, iets als nooit ervoor, en ook de beroemde rode rots, Uluru, te bekijken begon het ons te dagen dat die trip ons zo ongeveer 350 dollar pp aan alleen al benzine zou kosten. Kut. Omdat wij de reis naar boven verspreid over ruim 3 maanden hadden gemaakt was ons dat niet zo opgevallen.

Goed, een keus hadden we sowieso niet want we moeten de auto mee krijgen naar Sydney om em te verkopen en bovendien wilden we gewoon erg graag de Outback ervaren. Dus daar gingen we dan, een hele middag boodschappen doen, 30 liter water (voor het geval dat en omdat je het toch nooit zeker weet met onze auto) en heel veel blikvoer ingeslagen (om toch wel weer waar mogelijk de kosten te drukken hea, lekkere witte bonen uit blik, hehe) en een beetje snoep en rijden maar! Niet natuurlijk voordat we fatsoenlijk afscheid hadden genomen van de andere 3, Toer, Wieke en Kit. Het was echt een bijzonder leuke groep, hartstikke gezellig, net een kleine familie.. Telkens samen koken, dagjes uit plannen enzovoorts en gelukkig altijd zonder een enkel meningsverschil, anders waren we natuurlijk nooit zolang samen geweest. Toer zou ook ergens heen gaan rijden maar waar wist ie nog niet want t geld voor t oorspronkelijke plan, de westkust, was er benzine technish ook niet. en Wieke zou zn weg richting Darwin maken in een auto die het hopelijk haalt, op 3 cilinders, om daar voor onderdak te werken bij mensen thuis. Kit vliegt terug naar Sydney om daar een paar weken te blijven bij vrienden en misschien te werken en dan vast naar Azie waar wij elkaar als het goed is over 5 weken dan weer zien om daar nog heerlijk wat te reizen.. Traantje hier traantje daar en daar gingen we dan echt. Midden op de dag met het plan om te rijden tot we niet meer konden en dan te slapen in de auto, dat dagenlang totdat we de main attractie in de woestijn, de wereldberoemde Uluru rots, bereiken.

Zo gezegd zo gedaan, kilometer na kilometer gleed voorbij.. Het landschap veranderde met elk halfuur en de afstanden tussen de bomen werden alsmaar groter. De service stations lagen op een gegeven moment niet meer tientallen maar honderden kilometers uit elkaar en andere autos werden super schaars. Veel dode kangoeroes langs de weg en af en toe wat ander wild. Eigenlijk is de omgeving bijna onmogelijk te beschrijven, in elk geval niet voor mij zonder te vervallen in paginas vullende weinig zeggende schrijfsels, ben ik bang.. De leegte was indrukwekkend.

Op een gegeven moment werd het natuurlijk slaaptijd, 11 uur rijden is toch wel erg vermoeiend en erachter komen dat de benzine prijs in het centrum van de outback van 120 naar 190 cent per liter gaat ook niet heel goed voor de mindstate dus we gingen maar s slapen. Omdat Flo langer is dan ik vond ik het wel een goed idee om met mn slaapzak in het 'gras' te slapen en hij op de passagierstoel. Niet dus, een woestijnklimaat is warm overdag maar inderdaad belachelijk koud in de later uren. Verdomme, nat van de dauw en met een zere keel werd ik wakker. Maar dat mocht natuurlijk de pret niet drukken, eenmaal weer aan t rijden en om je heen kijkend realiseer je je constant dat dit iets is dat je slechts 1x in je leven ziet. En dan die slang op de weg, shit, is dat er echt een? Ja, kom we draaien om! Leeft ie nog? Ik weet niet.. Tis een Inland Taipan, de meest gifitige slang in de wereld en wij hebben em half overreden en een grote ook. Uiteraard per ongeluk. Uitstappen omdraaien en kijken, wat een indrukwekkend en vervaarlijk beest. Zie de fotos..

En weer verder rijden, zand, boompjes, tumbleweed van alles en nog wat. Uiteindelijk Alice Springs bereikt, heerlijk een nacht in een bed doorbrengen. Uitzoeken hoe we Ayers Rock en Kings Canyon gaan bekijken. Toers voor honderden dollars is alles dat je vindt. Dus daar gaan we weer met de auto, zelf naar de ingang van het park en niks betalen dan de entree van het national park. Prachtig Ayers Rock, we hebben de berg beklommen, gewacht tot de sunset, net buiten het park geslapen (dat moest) om weer terug te rijden naar Uluru om de zonsopkomst te bekijken. Allemaal hemels. Volgende stop de Kings Canyon en hetzelfde liedje, allerlei mooie uitzichten en panoramas maar niet verder te beschrijven. Gewoon alsof je op een andere planeet bent, niet te vergelijken met wat dan ook in NL. Zie de fotos. Verder bleef het namelijk nog 2 dagen woestijn en rijden en blik eten en benzine kopen, wilde emus zien rennen en dat soort dingen totdat we Adelaide bereikten.

Beschaving! Leven.. Wat een opluchting. Eerste wat ik daar deed was Esam bellen (goede vriend van de middelbare school) bij wie we nu in het appartement kunnen verblijven, hij studeert hier in Adelaide voor een semester. Ideaal en heel gezellig. Het enige dat ik hier verder doe op het moment is dingen te proberen te regelen voor Sydney. Werk!!! Goedkope accomodatie!! Aangezien ik op dit moment precies het bedrag tot mn beschikking heb dat ik mee wil nemen naar Azie is het vervelend dat ik nu nog bijna 4 weken in Sydney moet doorbrengen (wat een straf ik weet et..), de duurste stad qua accomodatie en eten in Australie. Moet op zich kunnen lukken, ben al hard aan t rondbellen met een aantal mensen die werkers zoeken en een groep NLse mensen die eigenaar zijn van een groot hoveniersbedrijf in Sydney. Ze hebben momenteel niemand nodig maar goed er kunnen altijd een paar dagen komen dat ik wel aan de slag kan. Heel vervelend is dat 3 weken net te kort is om in Sydney een baan te krijgen in een bar of restaurant en bovendien heb je voor horeca werk een bepaald Responsible Service of Alcohol certificaat nodig, een diploma, dat je behaalt in een opleiding van een paar dagen die wederom 200 dollar kost. Nou ja, we rijden er een dezer dagen naartoe en dan ga ik maar gewoon fulltime zoeken, hopen dat er iets fatsoenlijks mn pad besluit te kruisen. Daarnaast zou de auto verkoop in theorie de kosten in Sydney moeten kunnen dekken. Ja ja, money makes the world go round enzo..

Vind het leuk om nu uitgebreid dit blog bij te kunnen werken, het voelt als het schrijven van een brief naar de mensen die ik graag meer zou kunnen spreken nu, fatsoenlijk wat zou kunnen vertellen maar op deze manier toch tenminste goed op de hoogte kunnen houden van de basis.

Even het toekomstperspectief dus; Flo en ik rijden hier binnenkort weg om naar Sydney te gaan langs Melbourne, op tijd om de eerste wedstrijd van het Nederlands Elftal te kunnen zien. Dan heeft Flo nog ruim 2 weken in Australie en ik 3, die worden doorgebracht met hopelijk werken, goedkoop leven en voetbal kijken. Thats the plan.

Hoop dat jullie van de fotos genieten,

heel veel liefs,

x J